Het eerste deel van De Troje Trilogie ontstond toen de Nederlandse schrijver/regisseur Koos Terpstra Andromache van Euripides wilde ensceneren. Hij besloot deze tragedie te bewerken. Deze bewerking groeide in 1988 uit tot een zelfstandig stuk dat werd uitgebracht door de Toneelschuur van Haarlem.

Met haar enorme levensdrift bleef Andromache Terpstra boeien. In Neoptolemos , het tweede deel van de trilogie, greep de schrijver naar een andere episode uit haar leven: de eerste maanden na de val van Troje. Voor het slachtoffer-prototype van de eerste heroïsche oorlog uit de wereldliteratuur is de oorlog nog niet voorbij. Die duurt voort in haar wraakplannen en in de haatgevoelens jegens haar meester Neoptolemos. Het vechten moe zoekt hij naar een oplossing, naar een compromis tussen doodsvijanden. Terpstra’s Neoptolemos werd in 1991 voltooid en uitgebracht door Fact Rotterdam.

In de zomer van 1994 werd Troje geschreven, het derde deel van de trilogie. Dit deel speelt in het jaar voor de val van Troje en behandelt de schuldvraag vanuit een ogenschijnlijk onschuldig vrouwenperspectief.

In De Troje Trilogie wordt een vergeten oorlogsgeschiedenis geschreven: die van de vrouw in een niet passieve rol, als overlevende, als slachtoffer. Een herschrijving dus vanuit het perspectief van het individu.
Mythologische achtergrond van de personages:

Andromache is een dochter van Aëtion, de koning van het Cilicische Thebe. Ze trouwt met Hektor. In de Trojaanse oorlog sneuvelen haar vader, haar zeven broers en haar man, allen door de hand van Achilles. Na de val van Troje wordt haar vijfjarig zoontje Astyanax gedood en zijzelf als oorlogsbuit meegevoerd door Achilles’ zoon Neoptolemos. Ze wordt zijn slavin en minnares en krijgt met hem haar tweede zoon Molossus (in een andere overlevering kregen ze samen drie zoons). Na de dood van Neoptolemos trouwt ze met Helenos, een broer van Hektor en een tweelingbroer van Kassandra. Samen regeren ze over het Griekse Epiros.

Neoptolemos is de enige zoon van Achilles. Na de dood van zijn vader trekt hij ook zelf naar de oorlog. Hij doet zijn best om zijn vader waardig te zijn. Van Odysseus heeft hij de wapenrusting van Achilles gekregen. Hij behoort tot de soldaten die zich in het houten paard laten insluiten waardoor de Grieken uiteindelijk Troje veroveren. Na de val van Troje werpt hij het zoontje van Hektor en Andromache, Astyanax, van de muur van Troje. Bij de verdeling van de oorlogsbuit valt hem de weduwe van Hektor, Andromache, toe. Over zijn lotgevallen na het vertrek uit Troje lopen de verhalen enigszins uiteen. De meeste schrijvers houden het erop dat hij zich vestigt in Epiros of in het land van zijn vader, Phthia, en dat hij van koning Menelaos diens dochter Hermione tot vrouw krijgt, hoewel deze al verloofd is met Orestes. Het huwelijk blijft onvruchtbaar, anders dus dan de verhouding tussen Neoptolemos en Andromache. Wanneer  Neoptolemos op een gegeven moment afgereist naar het heiligdom in Delphi, tracht Hermione zich te ontdoen van haar rivale, maar wordt daarin gedwarsboomd door de oude Peleus, de grootvader van Neoptolemos. Orestes echter komt zijn vroegere verloofde helpen: hij doodt Neoptolemos in Delphi en voert Hermione met zich mee.