“Omdat hun speelstijlen elkaar aanvullen, vuren Georgia Scalliet en Frank Vercruyssen deze zeer bergmaniaans dubbelzinnige maalstroom nog meer aan. Evenzeer op haar gemak als jonge actrice die niet op haar mondje gevallen is als in de rol van een schim uit een gekweld verleden, beantwoordt de actrice, voortaan sociétaire van de Comédie-Française, met haar vurigheid de norse soberheid van de Vlaamse acteur, die eens te meer zijn onberispelijke beheersing van zorgvuldig gesmede dialogen bewijst. Een mooi besluit van de ‘stannige’ lus bij het begin van het seizoen.”

“En wanneer Georgia Scalliet als bij toverslag verandert in Rakel, de moeder van haar personage, een alcoholverslaafde en manzieke actrice, gebroken door het leven en het gebrek aan werk, egocentrisch, meelijwekkend, is de illusie op het toneel adembenemend. We bevinden ons opeens in een ander tafereel, een flashback die dankzij de magie van het theater een levendig en ontroerend heden wordt. Bergman hield inderdaad heel veel van acteurs én ook van actrices, met wie hij vaak avontuurtjes had. Hier getuigen beide spelers van een schitterende waarachtigheid, terwijl ze in hun spel toch een luchtigheid, een ontspanning bewaren die levensecht is.”

“Maar de mooiste kunstgreep die uitgehaald wordt, bestaat erin van de scène uit het verleden tussen Vogler en Rakel een scène in het heden te maken tussen Anna (die dus de rol van haar eigen moeder speelt) en Vogler die Rakels minnaar speelt (wat hij ook echt geweest is). Dat gebeurt als bij toverslag: de actrice trekt andere schoenen aan, giet een groot glas water over haar hoofd en zegt “het regent”. Daarna wordt het een repetitiescène tussen een actrice en haar regisseur, en ‘na’ die repetitie ontplooit hun verhouding zich echt. Van de repetitie naar de liefde. Tegelijk mogelijk en onmogelijk: “Ach, was ik maar tien jaar jonger”, betreurt Vogler, een repliek die geschreven is door Bergman en waarmee Frank Vercruyssen de draak steekt, terwijl hij ze ook half voor zijn eigen rekening neemt. Achter de titel Après la répétition, ‘na de repetitie’, schuilt er een andere, ‘na de liefde’. De zogenaamde repetitiescène wordt een echte liefdesdaad. Deze cirkelende verhaaltrant is typisch voor tg STAN en bereikt hier een hoogtepunt.”

“Ze leveren allebei een schitterende prestatie in levend theater, ter plekke gemaakt, alsof de woorden geschreven worden op het moment dat ze uitgesproken worden. Dat is het handelsmerk van tg STAN en ook de essentie van het theater. Volgens een van de replieken uit de tekst is het een mirakel dat voortvloeit uit het samengaan van drie dingen: “een acteur, een tekst en een toeschouwer”.

“Met sprekend gemak glijden we van de ene rol naar de andere, van de ene periode naar de andere, van de ene verhouding naar de andere, moeder/dochter, regisseur/actrice, van het verleden naar het heden, van nabijheid naar afstand, van de werkelijkheid naar het ingebeelde en omgekeerd. Georgia Scalliet, ongelooflijk veranderlijk, speelt zowel de moeder als de dochter in een fascinerend spel van weerspiegelingen. Nu eens valt de dochter samen met haar moeder, die ze beweert te haten – ze is een legendarische actrice die nu aan lager wal is geraakt, een alcoholiste, meelijwekkend en giftig, die wanhopig probeert de liefde en de achting van de regisseur terug te winnen en ‘opnieuw te beginnen’. Dan weer onderscheidt de actrice zich heftig van haar en beweert ze zelf aangetrokken te worden door haar partner. Frank Vercruyssen speelt met heel veel fijnzinnigheid en humor de regisseur die in alle omstandigheden tracht afstand te bewaren, die probeert elke sentimentaliteit, elk cliché, de gemeenplaatsen van het burgerlijke theater te mijden, die krampachtig de controle wil bewaren over een situatie die daar hoe langer hoe meer aan ontsnapt. En hij stelt zichzelf gerust met de voorwerpen, de tafel, de zetel, de stoelen die in andere omstandigheden gediend hebben en nog altijd trouw op post zijn. Hetzelfde kan niet gezegd worden van de acteurs en actrices, hijzelf inbegrepen, op wie men nooit vat heeft, of ze nu hun eigen rol of die van een ander spelen. Duizelingwekkend.”