“Je vergeet dat dit een spel is. Dat de acteurs hier een lichte karikatuur tonen van wie ze werkelijk zijn. Daardoor trap je geregeld in de val van je eigen biases en vooroordelen. Tot de acteurs je daar dan zelf weer attent op maken (…) Dat maakt van ‘A separation’ een uitdagende en tegelijk geestige voorstelling.”

“A Separation, dat als rechtbankdrama start, vervolgens inzoomt op spel in het spel, werkt aanvankelijk vooral rond de personages die Evgenia Brendes, Sachli Gholamalizad en Mokhallad Rasem neerzetten. Die driehoek is ijzersterk en de spelers tillen elkaar ook op waardoor het geheel als veel meer aanvoelt dan een som van de deeltjes. Naar het einde toe komen ook de personages die Scarlet Tummers en Gustav Koenigs neerzetten, beter uit de verf zodat je naar een perfect samenspel kijkt waar alle elementen elkaar versterken.”

“Tummers en medeacteurs Evgenia Brendes, Gustav Koenigs, Sachli Gholamalizad en Mokhallad Rasem onderbreken het naspelen van de film geregeld voor geestige terzijdes en een geslaagd spel met realiteit en fictie.”

“Een niet alleen intrigerende maar ook geestige voorstelling.”

“Met veel spelplezier en terzijdes worden vooroordelen blootgelegd tussen culturen en klassen; zowel binnen het verhaal als binnen de realiteit van het spelersensemble.”

“STAN heeft zich voorgenomen zijn jarenlange ervaring als collectief door te geven aan jonge makers en spelers, onder meer door actieve ondersteuning van hun werk. En zo zien we Scarlet Tummers, Evgenia Brendes, Gustav Koenigs, Sachli Gholamalizad en Mokhallad Rasem op toneel, in een vernuftige filmbewerking die ook onmiskenbaar een STAN-stempel draagt.”

“Wat regisseur Tummers laat zien met deze constructie, waarin je STAN’s vormelijke minimalisme en reflectieve afstand ten opzichte van de speeltekst herkent, is hoe ook onze perceptie nooit neutraal is. Zoals de acteurs die botsende denkbeelden op ‘hun’ film projecteren, zo laten ook wij ons door vooroordelen leiden bij de reconstructie van de realiteit achter de schermen. Dat lijkt zowat de bottomline van dit intelligente stuk, dat het witte doek tot een wit blad herschept, waarbij de acteurs elkaar én het publiek een spiegel voorhouden. De vele parallelle lijntjes komen later in de speelreeks wellicht nog beter tot hun recht – wat een uitdaging voor de acteurs – maar als amusante en prikkelende denkoefening is A Separation meer dan geslaagd.”