“Waar gaat het om? Om een werkelijk verbluffende voorstelling, geregisseerd en gespeeld door een gezelschap, tg STAN, van vrolijke en eigenzinnige Vlamingen die helemaal losgaan. Al meer dan twintig jaar vindt dit collectief in Molière, zoals Jean d’Ormesson zou zeggen, de triomf van het ware. (…) Als “de taak van de komedie is om de mensen te corrigeren door hen te vermaken”, dan heeft tg STA  zijn missie goed vervuld.”

“Zo rauw gespeeld, met zijn improvisaties, terzijdes en gecontroleerde uitglijders, spreekt Molière ons krachtig aan en brengt hij ons nog steeds aan het lachen: meer ‘gierig’, minder ‘ziek’ dan ooit, doorkruisen zijn helden de tijd zonder ook maar een rimpel te vertonen. Zijn heldinnen laten zich niet zomaar iets wijsmaken: vooral vertolkt door een bruisende Jolente De Keersmaeker, zouden ze ons bijna doen geloven in een feministische Molière.”

“Tg STAN daarentegen geeft hem zijn chaos terug. Zijn woestheid. Zijn lach die eerst bijt en daarna troost biedt. In de ruwe omgeving van de Carrière de Boulbon, waar de rotsen de herinnering aan eeuwen lijken te dragen, viert het Vlaamse collectief niet zomaar weer een verjaardag. Het opent een bouwwerf. Een uitgestrekte bouwplaats van vrolijke afbraak, waar de zekerheden een voor een afbrokkelen. Want 1,2,3 Poquelin vertelt niets. Of beter gezegd: het vertelt het wezenlijke: de eeuwige terugkeer van onze laagheden. (…) Niets wordt verborgen gehouden, omdat alles berust op een pact van absoluut vertrouwen met de toeschouwer. Deze bewuste kwetsbaarheid wordt een subversieve kracht. In een tijd waarin ensceneringen zich kunnen verschuilen achter technologie of concepten, durft tg STAN nog steeds te geloven dat theater in de eerste plaats voortkomt uit een uitgewisselde blik en een gedeelde ademhaling.”

“Avignon 2026: knuppels, gelach en een Belgisch accent: de methode van het collectief tg STAN om Molière eens flink door elkaar te schudden. (…) Met z’n achten zullen ze vijfendertig personages vertolken in 1,2,3 Poquelin in de Carrière de Boulbon. Het in 1989 opgerichte Belgische collectief waagt zich opnieuw aan teksten van Molière. Op een heel eigen manier, kenmerkend voor een gezelschap waar niemand de leiding heeft.”