Een voorstelling gebaseerd op ‘Slaap, kindje, slaap’ van Jon Fosse en ‘Een stuk plastiek’ van Marius Von Mayenburg.

Jon Fosse (Haugesund, Noorwegen, 1955) is een van de bekendste en meest opgevoerde auteurs uit Scandinavië.  Zijn stukken worden over de hele wereld gespeeld.  ‘Slaap, kindje, slaap’ is een kleinood.  Het stuk is erg representatief voor de stijl en aanpak van Fosse : afgekalfde dialogen waarbij het ritme en de klank vóór de betekenis komen, uitgebeende zinnen met een onderliggende poëzie en emotionele spanning die de toeschouwer tegelijk opsluiten en ruimte geven, destabiliseren en troosten.

‘Een stuk plastiek’ is het meest recente stuk van Marius von Mayenburg (Munich, °1972), sinds 1999 dramaturg en toneelauteur in residentie bij de Berliner Schaubühne am Lehniner Platz.  Het is geschreven als een komedie met de theatrale structuur van een conventioneel boulevardstuk, maar dan met een stevige hoek af…

De centrale verhaallijn is eenvoudig :  de overwerkte Ulrike en haar man Michael, een links-liberaal, milieu- en politiek bewust koppel, althans in theorie, nemen Jessica in dienst om het huishouden te doen en voor hun vroeg puberende zoon te zorgen.  De aanwezigheid van Jessica heeft op verschillende niveaus een invloed op de realiteit van deze familie.  De idealen van tolerantie en breeddenkendheid worden aan het wankelen gebracht, goede bedoelingen worden ontmaskerd en blijken futiele pogingen te zijn om de onderliggende vooroordelen te ontkennen, de steriele realiteit van het koppel wordt blootgelegd.  Daar komt nog bij dat de conceptuele kunstenaar Haulupa voortdurend opduikt en als een horzel het familie-ideaal probeert te ontwrichten.  Het resultaat is een boosaardige komedie, die onze visies en meningen over familie, kunst en maatschappij deskundig op de helling zet. Marius von Mayenburg legt pijnlijk accuraat en expliciet de vinger op de wonde van onze eerste-wereld dilemma’s en problemen…

“Ik begrijp zo weinig. En hoe meer de jaren voorbijgaan hoe minder ik begrijp. Dat is waar. Maar het tegendeel is evenzeer waar, hoe meer de jaren voorbijgaan hoe meer ik begrijp. Ja, het is even waar dat ik na verloop van jaren veel begrijp, zoveel dat ik er bijna bang van word. Het feit is dat ik ontmoedigd word door hoe weinig ik begrijp en bijna angstig word door hoeveel ik begrijp. Hoe komt het dat dat allebei waar is, dat ik tegelijkertijd minder en minder en meer en meer begrijp?” (Jon Fosse, ‘Waarom ik schrijf’)

Deze voorstelling kreeg ook een Franse versie met Quoi/Maintenant.