Bij hun eerste ontmoeting,
bijna tien jaar geleden,
kenden ze elkaar heel goed,
eigenlijk herkenden ze elkaar,
daarna moesten ze leren elkaar minder goed te kennen,
in de loop der jaren werden ze vreemden voor elkaar,
nu moesten ze ophouden met elkaar te kennen, ontkennen, vergeten,
elk hun eigen weg gaan.

Een jonge vrouw maakt zich thuis klaar voor de komst van haar geliefde, of beter gezegd ex-geliefde, hij heeft haar een jaar geleden verlaten, eigenlijk gelooft ze niet in het woord ex-geliefde, iemand is een geliefde of niet, het is niet omdat je zegt dat het voorbij is dat het daarom voorbij is, nee, zij is niet iemand van besluiten zoals hij dat ogenschijnlijk is, zij is haar gevoelens nooit de baas, maar vanavond heeft ze zich voorgenomen zich tegenover hem kranig te houden en te doen alsof het goed met haar gaat, ze is opgewonden, onzeker, blij, verdrietig, ze weet niet wat ze moet aantrekken en welke muziek ze moet opzetten, het is alsof bij ieder kledingstuk en ieder liedje een andere vrouw hoort, een ander verloop van de avond, misschien wel een ander verloop van de rest van haar leven.

Lucia smelt is het eerste toneelstuk van de Nederlands-Brusselse romanschrijver Oscar van den Boogaard, in opdracht van Stan geschreven voor Sara De Roo en Steven Van Watermeulen.

aan het publiek,
na de double bill in gent, waar we op één avond eerst lucia smelt speelden en dan decemberhonger, hebben we besloten om de chronologische volgorde van de stukken in de monty op 18 februari te veranderen.
als we de stukken omdraaien, beginnen we om 18u met decemberhonger uit 2011 en daarna spelen we om 21u lucia smelt uit 2001. zo kan de toeschouwer eerst met een open blik naar het heden kijken en in het tweede deel zijn bevindingen toetsen aan het verleden. dat lijkt ons een grotere uitnodiging aan de verbeelding van u, het publiek.
getekend,
de spelers