Harold Pinter schreef Bedrog in 1978. Het stuk vertelt het verhaal van een klassieke driehoeksverhouding, waarin Emma haar echtgenoot Robert zeven jaar lang bedriegt met zijn beste vriend Jerry.

Gebruik makend van een ongewone dramatische structuur – het stuk begint bij het einde en eindigt bij het begin – onderzoekt Pinter thema’s als trouw, onoprechtheid en zelfbedrog.  Hij voert personages op die zich vastrijden in de onhoudbaarheid van een alles verterende passie, die vechten tegen de onontkoombare middelmatigheid van hun dagelijks bestaan, die groots willen leven in een wereld die te klein is.  Als met een scalpel legt hij de trots en de verlangens, de leugens en de zwakheden van zijn personages bloot, en slaagt er, in die laconieke en meedogenloze stijl die hij zo virtuoos beheerst, in om de liefde tegelijk te verheerlijken en te ridiculiseren.  Op deze manier verheft Pinter het prozaïsche van menselijke relaties tot poëzie.

Uit het juryrapport:
“tg STAN stoft Pinters tekst af en ontdoet haar van een te veel aan psychologische lading. Elke dialoog in hun zegging klinkt als een actuele gebeurtenis, een spontane overpeinzing. Subtiel en genuanceerd spel gaat bij deze acteurs gepaard met een meesterlijke timing van ongecontroleerde uitbarstingen.”

Ik leef – nooit dacht ik dat jij vreemd kon gaan –
Als een bedrogen man. Want je gezicht,
Nog wel verliefd, geeft ook iets anders aan.
Je ziet mij, maar bent niet op mij gericht.
Omdat er in jouw oog geen haat kan wonen,
Ontdek ik daaraan geen verandering.
Waar velen met hun blik wel ontrouw tonen
En fronsen bij een stemmingswisseling.
De hemel heeft, toen jij er werd gemaakt,
Bepaald dat jouw gezicht slechts liefde meldt.
Wat je ook denkt, en wat je hart ook raakt,
Je blikken hebben enkel zoets verteld.
Als Eva’s appel is je pracht en gratie,
Als niet je hart ligt in je presentatie.

William Shakespeare, Sonnet 93
vertaling: Willem van der Vegt