“De focus op de groep is bovendien boeiend als meta-reflectie op een collectief creatieproces met elf spelers. ‘En elf meningen’, zegt Armin Mola lachend tijdens het nagesprek. Sommige acteurs krijgen misschien amper tekst, maar ze staan allemaal als evenwaardige makers – dus met evenveel zeggenschap – op de scène. In dat opzicht is deze voorstelling met een intergenerationele bende gastacteurs (waarvan er twee zelfs nog op de schoolbanken zitten) een eerbetoon aan het collectieve maakproces waar STAN al decennia voor staat.”

“Bovendien weten de voortreffelijke acteurs met weinig elementen een hele wereld op te roepen. De woeste zee is een plastic zeil. Het verschil tussen kind en volwassene slechts een pet. Achteraan het decor hangt een indrukwekkend theaterdoek van Joé Agemans, waarop zee en land voorbijschuiven. Het doek rolt zich gedurende dit stuk op als een onontkoombaar lot. Het verleent dit drama naast lichtvoetigheid ook een zekere grootsheid.”

“Scarlet Tummers: “Toen STAN Vijand van het volk van Ibsen speelde, was dat een sleutelvoorstelling voor mij. Ik had het stuk al verschillende keren gezien, maar begreep het pas echt door hun opvoering. STAN deed me inzien dat je een verhaal kan laten floreren zonder te doen alsof. Ik vind het boeiend dat ze zichzelf meenemen in het materiaal. Daarnaast houd ik ervan hoe vrij je als speler bent bij STAN. Niemand bepaalt waar jij in moet passen: je hebt er een speelplaats waar iedereen vrij kan bewegen.””

“Je ziet hier een echte troep aan het werk: deze begaafde vertolkers zou ik graag vaker in zo’n constellatie aan het werk zien. Het Vlaamse theaterlandschap heeft nood aan zo’n groot opgezette voorstellingen. Dat verschillende generaties hier collegiaal samenwerken doet des te meer deugd aan het theaterhart. Dat de troep werd samen gesprokkeld uit vier gezelschappen is geen bezwaar – zo is de subsidiepolitiek nu eenmaal.”

“Qua inhoud rond leugens, vriendschap, eer en verantwoordelijkheid, en qua dramaturgische opbouw is deze opvoering een mooie, overtuigende theaterversie van een beklijvend verhaal. Wat deze productie nog meer bijzonder maakt is de collectieve aanpak door een groep van in totaal 11 spelers, variërend in leeftijd en achtergrond.”

“Het brengt een spannend verhaal, is gespeeld met een gezonde dosis humor, doet nooit verlangen naar de film en ensceneert met evenveel zorg als spelplezier een club mensen die vooral goed willen doen maart voortdurend falen, blind geworden door paniek.”

“Een groep vrienden gaat op vakantie aan zee wanneer op een dag één van hen verdwijnt. De acteurs van het Vlaamse collectief Tg Stan bewerken met ondeugende lichtheid de film van de Iraanse regisseur Asghar Farhadi. Simpel en speels. (…) De vrolijke bende van Tg Stan, dankzij hun vermogen zich aan elke situatie aan te passen en hun bijna instinctieve soepelheid, voert het geheel met vanzelfsprekende naturel.”