• info
  • credits
  • speellijst
  • beelden
  • video
  • pers
Geen speeldata
Voorstellingsdata in het verleden weergeven
wo 22 februari 2017 20:00 Compagnie de Koe

https://dekoe.be

Pagina's

archief

Geen speeldata

Ooit ontstaan in de jaren 90 uit de toneelavonden van de Belgisch-Nederlandse repertoirevereniging ‘De Vere’ (een samenwerking tussen Discordia, STAN en Dito Dito), was ‘De Schrijver De Koning’, naar en met teksten van Karl Valentin, de allereerste polycoproductie-voorstelling, een samenwerking tussen Matthias de Koning en Damiaan De Schrijver. Meerdere polycoproducties volgden, waaronder ook met de KOE en Dood Paard: ‘My Dinner With Andre’ (1998), ‘Vandeneedevandeschrijvervandekoningendiderot’ (2001), ‘Onomatopee’(2006), ‘We hebben een/het boek (niet) gelezen’ (2008) en ‘Beroemden’ (2012).

In Vandeneedevandeschrijvervandekoningendiderot onderzochten ze het ‘toneelspelersvak', in atelier zetten ze hun onderzoek verder. Hebben toneelmakers zoals beeldhouwers en schilders een atelier om hun ideeën al of niet in materie om te zetten en zo ja, hoe ziet dat atelier er dan uit ? Wat en waar en hoe en wanneer en waarom werken we ? Is het werken ? Hoe schetsen we karakters ? Wat zetten we in de verf ? Zijn we een tableau ? Zijn we ons eigen en elkaars model ? Zijn we een zelfportret ? Kijken en bekeken worden, de geschiedenis, de kunst, het leven als kaders, spieramen, lijsten voor de expressies op het canvas van onze huid.  In een bifrontale opstelling de vierde ‘wanden’ reconstrueren en weer slopen.  Een laboratoriumonderzoek van het naturalisme, realisme, hyperrealisme.

Grote ramen die het koude oktoberlicht op onze zieleroerselen werpen.  Lucht verpakken.  Er worden planken geschuurd.  Er worden aardappelen gegeten.  Er worden mosselen gekookt.  Er wordt naast het urinoir gepist.  Er wordt een afscheidsbrief geschreven. (gedoodverfd). Er wordt een appendix weggehaald.  Er wordt gezeten.  Iemand belt aan.  Een deur.  Een kier.  Een vlek.  Een vlot.  Aardedonker.  Een vlot.

het atelier is een wereldatelier 
we komen bij elkaar op de thee
we denken na over het atelier
wij liggen zitten staan te denken
er is nog geen stuk
er is geen stuk
dat moeten we iedere keer tonen
waarom doen we het
we willen laten zien dat er niets is te zien
dat is allemaal wat we aan het doen zijn
we hebben geen stuk 
we hebben een atelier
we hebben geen atelier
een opmaat tot niets
tot wie we zelf zijn
tot onszelf als mogelijke toneelspeler
nog gedepouilleerder
op het einde proosten we
we proosten op elkaar 
op de niet bestaande voorstelling
het is niet hermetisch en toch is het hermetisch
we laten inkijken

 

atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier

atelier_trailer

Hoe maken we een deur om er niet door te kunnen?
Ilse Geeraerts, 25 februari 2017

atelier
Pascal Alquier, La Dépêche, 18 maart 2017

Belgisch theater op bezoek in Toulouse
De makers in gesprek met Telma Cassegranier en Julien Perrot, Aparté

Atelier
Damiaan De Schrijver in gesprek met Cara Van der Auwera over atelier, Klara, 27 februari 2018

Hoezo, toneel moet ergens over gaan?
"Ik hoop vooral dat de fantasie in Atelier die van het publiek in gang zet. Zodat het ook bij hen begint te borrelen en te bougeren."
Evelyne Coussens interviewt Damiaan De Schrijver, Peter Van den Eede en Matthias de Koning, De Morgen, 1 maart 2018

Recensie Atelier
"Wat daarop volgt, is wellicht het meest komische dat we de afgelopen jaren hebben gezien op het toneel. De voorstelling is nog geen half uur bezig en we proesten het al tot tranens toe uit omwille van de knulligheid waarmee het trio een schraag in elkaar wil steken waarbij de poten een andere hoogte hebben. Professioneel geknoei zien we wanneer de Koning uit de losse pols een stuk behangpapier afmeet en afsnijdt terwijl De Schrijver dat gewoon herleidt tot een prop."
Bert Hertogs, Concert News, 3 maart 2018

Geklungel van de bovenste plank
"Hoewel alles (ongeveer) vast ligt, ademt dit stuk de opwindende improvisatie die eigen is aan het scheppingsproces van de artiest."
Filip Tielens, De Standaard, 5 maart 2018

Theater voor het theater wordt
Magali Degrande, Het Nieuwsblad, 6 maart 2018

Gezegend zij de chaos
"Een stuk tegen de orde dus, en tegen de berekening, het overzicht en inzicht, de volmaaktheid. Zelfs de humor is hier niet dwingend. Lachen mag, maar wordt niet opgedrongen en nog minder getimed. Drie lummelende kwajongens zijn het, met borstkassen van een wat ouder leeftijd. Zelfs hun typische hebbelijkheden lijken het hier af te leggen tegen elkaar. De gedrevenheid van Van den Eede, het filosofisch twijfelen van De Koning en de eeuwige tegendraadsheid van De Schrijver heffen elkaar op, want ze monden evengoed uit op niks tastbaars. Behalve heel af en toe, een begenadigd poëtisch moment bij een mooi stilleven met rotzooi, of door de zachte gloed van een brandend peertje dat in de verf wordt gedoopt. We wisten het al wel, maar hier is nog eens onweerlegbaar aangetoond: alles van waarde is weerloos. En tegelijk erg fijn theater om naar te kijken, natuurlijk. Gezegend zij de chaos."
Mia Vaerman, Theaterkrant, 6 maart 2018 

Daag dadaïsme!
"Van Bruegels ‘De parabel der blinden’ over Manets ‘Le déjeuner sur l'herbe’ tot een hedendaagse piëta en mosselen in een urinoir (als imaginaire ontmoeting tussen Duchamp en Hoet): willens nillens botsen de makers in hun kolderieke protest tegen de gevestigde kunstenaarsorde voortdurend op de onverwoestbare erfenis van diezelfde cultuurgeschiedenis."
Jan-Jakob Delanoye, Cutting Edge, 11 maart 2018

 “Maken, ongedaan maken, herbeginnen. Falen, opnieuw falen en nog beter falen zoals Beckett zei. En dan uit die vernietiging en die mislukkingen 'De anatomische les' van Rembrandt zien opduiken. Het is niet voor niets dat er over onze drie wijzen een citaatwerk is. Daar hebben we net aan meegewerkt, een les over anatomie of theater en daardoor wordt de kunst abrupt gestript, opgestookt, uit elkaar gerukt. Dat overkomt ook en vooral de acteur terwijl hij onderworpen wordt aan onze naïeve blik. Een verdraaide en uiterst ingenieuze mise en abyme want het is net daar onder het scalpel dat onze drie showmannen, dokter bibbers voor de gelegenheid, datgene al lachend aan stukken hebben gereten waar wij nooit aan zullen meewerken. Ze tonen al het godslasterende van een mysterie. En ze laten de observators kijken. Dit scheefgetrokken atelier van gekken, het zijn per slot van rekening hun eigen hersenen die ze laten koken… En het wordt verdraaid heet! “ 
Denis Sanglard, Un Fauteuil pour L'Orchestre, 2/10/2018

“Een hilarische, poëtische en geïmproviseerde pantomime over het beroep van acteur” 

“Heel het spektakel dat daarin verweven zit, komt voort uit de pogingen die acteurs ondernemen om zich in een of andere “scène“ te smijten die een fase voorstelt in de constructie van een theaterstuk. En dit in de vorm van een burleske pantomime. Zij proberen ons ook de fictie te laten geloven die ze op het podium brengen. Die constructie kunnen we ook in de materiële zin interpreteren als het ontwerp/de opbouw van het decor wat een reeks hilarisch onhandige acties voortbrengt, die Buster Keaton waardig zijn.” 
Noël Tinazzi, Rue du Théâtre, 2/10/2018

"Het vraagt talent om dit klaar te spelen, maar ook een goede dosis humor, je moet zelfs een beetje gek zijn. We weten al lang dat Damiaan De Schrijver, Peter Van den Eede en Matthias de Koning daar geen tekort aan hebben. Hier is ook de muzikale begeleiding heel belangrijk. Vooral de partituur van Zbigniew Preisner, gecomponeerd voor “La double vie de Véronique”, die van dit spektakel een dadaïstisch poëziemoment maakt. Zoals we bij “Onomatopée” al zeiden, als de “bizarre” spektakels je nieuwsgierig maken, als je graag wordt omvergeblazen in je ervaringen in theater, ga het dan zeker zien!” 
Isabelle Fauvel, Les Soirées de Paris, 3/10/2018

“Tegelijkertijd worden we subtiel en onvermijdelijk geraakt want we weten, omdat we op een ingenieuze manier medeplichtig worden gemaakt, dat dit schijnbaar zottekot of dit bedenkelijke vlot, eigenlijk het begin is van een theaterstuk.”
Emilie Darlier-Bournat, Artistik Rezo, 4/10/2018

“Het meest mysterieuze aan die vreemde ceremonie die iets weg heeft van een verwarde speeltijd waar toch de precisie van een juwelier essentieel is, is dat de tijd voorbij vliegt. Zonder dat er een woord wordt gezegd. Zonder dat we iets verstaan. Zonder dat we altijd overtuigd zijn. Zonder dat zij zelf de indruk wekken dat ze weten waar ze naartoe gaan! Het is het Vlaamse genie op zijn hoogtepunt.”    
Armelle Héliot, Le Figaro, 5/10/2018

“We kijken elkaar aan, helemaal verrukt om zo’n absurd en onverklaarbaar moment te delen…” 
Alicia Dorey, Les 5 Pièces, 5/10/2018

 

   

van en met Matthias de Koning, Damiaan De Schrijver en Peter Van den Eede
productie STAN, de KOE en Maatschappij Discordia 
techniek Bram De Vreese, Tim Wouters, Pol Geusens
kostuums Elisabeth Michiels
met dank aan Steen en Been, Marlene De Smet


première 15 maart 2017, Théâtre Garonne, Toulouse      

atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier
atelier