Goed Belgisch

Huwelijkstrouw bewijs je ook door een goede omgang met je ex. Als u toe bent aan een tedere visie op dit onderwerp, bezoek dan het toneelstuk Lucia smelt .

In een rechthoekig smyrna-tapijt is met zwarte lijnen op een wit veld de architectonische plattegrond van een flatje geknoopt. Dat tapijt is het speelvlak voor de twee acteurs. De toeschouwers zitten er aan vier kanten omheen. Sara heeft haar ex Steven op bezoek. Ze weet zich geen houding te geven, nu ze hem na zes maanden terugziet. Beide exen bouwen een toer over een nieuwe lover. Steven gaat daarin het verst, hij opereert in het pijngrensgebied van zijn ex. Zijn virtuele schatje is 22 en het wicht schrijft romans die het goed doen. Hij maakt het nog erger: 'Ik heb je niet verlaten om haar, maar om jou.' Dan regent het verwijten over de omgang met de tube van de tandpasta en slechte kusgewoonten... Ze doen aarzelende pogingen het vrijen weer op te pakken. Dat lukt niet. Maar hoe meer het mislukt, hoe verliefder ze op elkaar worden en wij op hen. De toeschouwers rolden haast op het smyrna-tapijt door het inzoomen.

De toenadering komt pas echt op gang als het ex-paar de treinreis herbeleeft waarmee het allemaal is begonnen. Steven Van Watermeulen geeft een diep inzicht in het onvermogen van een ex om zijn grote liefde te restaureren. Sara De Roo is de hulpeloosheid zelve in haar tocht door het woud van ontwijkingen.

Het is een voorstelling met beelden die je niet vergeet. Als Steven eindelijk in zijn keurige ondergoed staat, moet hij weg. Het komt niet meer goed. Maar in het halfduister waarin het stuk op zijn einde loopt, zien we hem de flat binnensluipen en zich tegen Sara aanvlijen. Dan zijn we getuige geweest van een reeks duetten, met aantrekken en afstoten, net als bij de dans. Een parel van een pas de deux van STAN uit België.

Volkskrant magazine, Carel Alphenaar, 22 juni 2002

Nederlands