tg STAN speelt STUKKEN

Zes personen uit de Vlaamse schrijverswereld hebben voor deze productie een verhaal geschreven. Per definitie zijn ze geen toneelschrijvers, maar auteurs die ooit iets geschreven hebben over wat één van de spelers van tg STAN is bijgebleven. En dat is wat deze voorstelling ongetwijfeld ook doet; de toeschouwer bijblijven. Het is theater beleven op een zodanige manier, dat menigeen er zelfs na jaren nog met veel plezier aan terugdenkt.

De voorstelling begint met Alles eender (ganzepas) van Tom Lanoye. Een zedenkomedie over zes topfunctionarissen uit de economische wereld en een huisman. Ze zitten in een kasteel, afgezonderd van de bewoonde wereld, met als doel een periode door te komen zonder gsm en zonder contact met de buitenwereld. Dit valt niet mee en de spanningen lopen ook al gauw op. Wanneer één van de personages het niet kan laten om zijn gsm aan te zetten, krijgt hij een sms’je: de beurs is ingestort. Al gauw vergeten ze de afspraak om de gsm uit te laten en iedereen probeert nog te redden wat er te redden valt aan zijn of haar beleggingen.

De drie monologen

Na de pauze volgen er drie, relatief korte, monologen. De eerste is geschreven door Patricia De Martelaere. De schrijfster is op 4 maart jongstleden overleden en de voorstelling is aan haar opgedragen. Tine Embrechts behandelt in deze voordracht de verschillende vormen van jeuk en analyseert of het al dan niet verstandig is om te krabben. Dit doet ze op een dusdanig aanstekelijke manier dat aan het einde iedereen in de zaal wel een keer heeft zitten krabben.

Tijdens de tweede korte monoloog, het eerste hoofdstuk uit de roman Graz van Bart Moeyaert, weet Frank Vercruyssen het publiek op het puntje van de stoel te krijgen. Een Duitse apotheker is getuige van een ongeluk. Een jonge vrouw is door duistere redenen ongelukkig ten val gekomen. Als de apotheker erachter komt dat hij indirect schuldig is aan de valpartij heeft dat nogal een schokkend effect.

Eskimo , de derde monoloog is van Saskia De Coster. Hierin speelt Maaike Neuville een schuchtere, jonge vrouw die niet in staat is haar woorden en gedachten in geregelde banen te leiden. Daardoor kan ze de wirwar aan gedachten niet goed onder woorden te brengen.

De briefwisseling

Het laatste verhaal is: Liefde bij wijze van Spreken van Annelies Verbeke en Yves Petry. Hierin staat een briefwisseling tussen schrijver Rik Message en fan Peggy Poppers centraal. Naarmate de correspondentie vordert, vallen schuchterheden weg en geven de briefschrijvers zich steeds verder bloot. Met als resultaat dat de liefde snel omslaat in haat. Nico Sturm en Robby Cleiren nemen de brieven van de schrijver voor hun rekening en Tine Embrechts, Sara De Roo en Natali Broods lezen beurtelings voor uit de brieven van Peggy Poppers.

Genot om naar te kijken

Het spel van de acteurs is een genot om naar te kijken. Deels acteren zij en voor een deel improviseren ze. Vooral op de momenten dat ze zelf even geen tekst hebben, proberen ze elkaar op het verkeerde been te zetten. “Ho even, dit staat zo niet in het script” is een veelvuldig gebruikte opmerking om de acteur, die aan het woord is, vaak met succes van zijn of haar à propos te brengen. Wanneer de één het voor elkaar heeft dat de ander zijn tekst kwijt is, schiet er altijd wel een acteur te hulp die de tekst influistert. Dit tot groot genoegen van het publiek.

Boeiende voorstelling

Met STUKKEN heeft tg STAN een zeer boeiende en leuke voorstelling weten te maken die uiteenlopende emoties oproept bij het publiek. Waar de verhalen van Lanoye, Verbeke en Petry hilarisch zijn en de toeschouwers aan het schaterlachen krijgen, zo ontroeren de monologen van De Coster en Moeyaert. De grote diversiteit aan verhalen die in één toneelstuk zijn verwerkt, maakt STUKKEN uniek in zijn soort. Een voorstelling om niet snel te vergeten.

www.theaterjournaal.nl, Monica Hoogmoed, 18 april 2009

Nederlands