Doelbewust rommelig is ook saai

Als een voorstelling doelbewust een rommeltje is, kun je dat dan nog als kritiek aanvoeren? In Oogst van tg STAN rijgen tien acteurs, van onder meer Wunderbaum, De Roovers, Discordia en De Koe, elke avond andere scènes van Tsjechov, Pinter en Wilde aaneen, en doorkruisen die met muziek (Paul de Clerck op de altviool), poëzie (Jef Lambrecht draagt zijn Libisch lamento voor), en een kunstfilmpje.
Dat alles gaat gepaard met veel gegniffel en geïmproviseer, wat eerst aanstekelijk is, maar later een tikje ergerlijk. En dat geldt eigenlijk ook voor de voorstelling als geheel. Zeker, er wordt met groot plezier gespeeld, en sommige passages (uit Wildes A Woman of No Importance , of Tsjechovs De Meeuw ) worden dankzij de kale setting en vlotte tekstbehandeling hier verrassend fris en eigentijds. Vooral de scène uit Wildes grimmige komedie is in goede handen bij met name Wine Dierickx en Maartje Remmers van Wunderbaum. En One for the Road van Harold Pinter wordt absoluut ijzingwekkend dankzij Frank Vercruyssen, die zeer overtuigend is als de explosieve en evident krankzinnige Nicolas.
Maar dit gelegenheidsensemble is helaas wat onevenwichtig, en door de snelle opeenvolging van scènes verdampt de spanning.

NRC, Herien Wensink, 28 april 2011

Nederlands