‘Theater moet gevaarlijk zijn’

interview met Sara De Roo

Met Decemberhonger neemt Sara De Roo (40) de draad op van een tien jaar oude theaterproductie. Een gesprek over sequels en over ouder worden in het vak.

Tien jaar na Lucia smelt , de eerste theatertekst van Oscar van den Boogaard, komen de twee acteurs weer samen voor het vervolg van het verhaal. Decemberhonger , met Steven van Watermeulen, Maya Sannen en Sara De Roo, wordt een voorstelling over 'liefde en theater'.

Hoe voelt het om een sequel te kunnen maken?

'Een voorstelling die lang op het repertoire stond, zoals Lucia smelt , wordt rijker en blijft groeien. Precies daarom wilden we met het materiaal verdergaan. Bij de première in 2001 was Lucia smelt al een getuigenis van een levensfase, van dertigers en waar ze stonden. Tien jaar later zijn we andere mensen geworden.'
'Ook de manier van toneelspelen is intussen verdiept. Steven speelt met NTGent, een stadstheater, vooral in grote zalen. Het gezelschap waar ik deel van uitmaak, tg STAN, kiest voor kleinere zalen. Ook dat gesprek ligt ditmaal op tafel: hoe je zo'n voorstelling aanpakt, op welke manier je moet spelen.'

'Vrij en gevaarlijk', zoals Oscar van den Boogaard jullie beider speelstijl omschreef?

'Dat klinkt mooi, maar ik heb geen idee wat hij daar precies mee bedoelt. Oscars tekst reikt veel aan. Hij benoemt veel, er zit vlees aan zijn dialogen. En dat gevaarlijke? Dat ligt voor mij bij elke voorstelling anders. Meer zelfs: als het niet meer gevaarlijk is, dan interesseert theater spelen mij niet echt meer.'

Jullie personages heten ook Steven en Sara. Zijn de teksten op jullie lijf geschreven?

'Ze zijn in nauwe samenwerking met Oscar ontstaan. Hij schrijft eigenlijk over zichzelf, meer dan over ons. Als je een tekst op een podium brengt, moet die altijd heel dicht bij jou kunnen liggen. In dit geval moeten we veeleer de omgekeerde weg bewandelen. Het lijkt allemaal zo vertrouwd, dat we wat afstand moeten nemen.'
' Decemberhonger gaat, net als Lucia smelt , over liefde en scheiding. Maar het is geen of/of. In het eerste stuk veroorzaakten de keuzes verscheurende dilemma's. Nu luidt de vraag voor de twee personages: hoe slaag je erin om alles voor elkaar te krijgen, zodat je niet hoeft te kiezen?'

Een mooie vondst was het decor van de B-architecten, een tapijt dat de plattegrond van een flat aangaf. Wat wordt het nu?
'De B-architecten maken een redelijk drastische scenografie. Ze is conceptueler dan we met tg STAN gewoonlijk doen. De B-architecten maken eigenlijk geen toneeldecor. We zoeken dus hoe we ermee om moeten gaan.'

Met het kwartet van tg STAN vierden jullie vorig jaar de twintigste verjaardag. Nog niet op elkaar uitgekeken?
'Zeker niet. We gunnen elkaar de vrijheid om regelmatig met anderen te werken. Deze coproductie met NTGent, de samenwerking met het decoratelier van het theater: dat is genieten.'
'Op hetzelfde moment zitten we met tg STAN rond de tafel om plannen te smeden. Eerst is er Oogst , waarin we met bevriende spelers, dansers en muzikanten op het podium staan. Een gevolg van de marathon-verjaardagsvoorstelling: we vonden enkele ontmoetingen te mooi of te leuk om ze maar twee keer te doen. Ze zijn verder uitgediept.'

Zijn jullie als ervaren acteurs op zoek naar de wilde frisheid van het begin?
'Ik hoop in elk geval dat ik die frisheid nooit verlies. Maar ik geniet van waar ik nu sta als toneelspeler, dat ik niet meer de adolescente ben die alles nog moet ontdekken. Daar staat een zekere breeddenkendheid tegenover, een soepel denkkader. Terwijl vroeger alles mooi afgelijnd bleef.'

U werkte samen met Patrice Toye voor twee films. Blijft u graag trouw aan dezelfde mensen?
'Ik zoek dat niet op. Maar als ik met iemand samenwerk en het klikt, blijft het meestal niet bij één samenwerking. Patrice Toye gaat overigens opnieuw een film draaien, maar deze keer ben ik er maar zijdelings bij betrokken.'
'Na De Parelvissers duik ik voor het eerst weer tv-land in. Ik ben wel blij dat ik niet afhankelijk ben van camerawerk. In theater voel ik mij nog het best thuis. Omdat film en tv zulke heftige media zijn. Het zijn telkens intense draaiperiodes, waar je makkelijk in verdwaalt. Geef mij maar de geborgenheid van toneel.'

De Standaard, Geert Van der Speeten, 29 januari 2011

Nederlands