of/niet

De kern van STAN staat voor het eerst sinds 1997 alleen op het podium. Theater is een spiegel van de werkelijkheid en schijn bedriegt. Vier handen op één buik.

Het is geleden van Private Lives dat de kern van STAN (Jolente De Keersmaeker, Sara de Roo, Damiaan De Schrijver en Frank Vercruyssen) nog eens alleen met vier op de scène stond. Of/niet is niet alleen een reünie van de acteurs maar ook van hun interesses. De voorstelling omarmt de liefde voor komedie ( Poquelin ), de fascinatie voor discommunicatie ( 'zien en zien' ), politiek engagement ( Vraagzucht ) en dat alles met een metatheatrale knipoog ( Vandeneede... ). Want als het 'schijn' betreft, gaat dat natuurlijk ook op voor het theater zelf.

Ook of/niet maakt als voorstelling een schijnbeweging. STAN geeft de aftrap met Harold Pinters Party Time , een wrange schets van westerse rijkeluizen in een privéclub die liever doof en blind blijven voor de buitenwereld, waar een oorlog woedt. Het aards paradijs met zwembad bestaat zolang je maar genoeg hoge veiligheidshekken plaatst. Of niet?

Pinter vormt louter het kader voor een 'familieportret' als de acteurs overstappen op Relatively Speaking van Alan Ayckbourn. Ook in die situatiekomedie draait alles rond de schijn die bedriegt. Greg, die zijn liefje Ginny wil trouwen, vindt 'slippers' onder haar bed en een adres op een pakje. "Van mijn ouders", zegt zij en ze vertrekt inderhaast naar haar 'ouders'. Hij wil haar verrassen en klopt aan bij het ouderlijke thuis, in feite het huis van haar oudere minnaar en diens onwetende vrouw.

De STANners amuseren zich kostelijk in dit web van misverstanden én het publiek met hen. Zoals wel vaker bij dit collectief vergeten de spelers af en toe hun tekst of krijgen de slappe lach. Echt? En het publiek mag dan wel lachen, toch blijft het pijnlijk herkenbaar. STANs vraag is: lachen we terug naar het beeld dat we van onszelf zien? Of niet?

De Morgen, Liv Laveyne, 26 april 2006

Nederlands