STAN speelt STUKKEN

Vraag zes gevierde auteurs om een tekst te schrijven, leg hen geen eisen op en laat zeven acteurs daarvan één voorstelling maken. Ziehier: de risky business waarin STAN zich begeeft met STUKKEN .

Het Antwerpse collectief heeft al bewezen uit meerdere stukken een briljante hilarische voorstelling te kunnen puren, getuige de Molièremedley Poquelin van enkele jaren terug. Bij deze STUKKEN betreft het een grotere sprong in het duister omdat de STAN'ers vooraf niet wisten welke teksten ze zouden krijgen. De gevolgen laten zich raden:

1. Zeven acteurs (Sara De Roo, Frank Vercruyssen, Natali Broods, Tine Embrechts, Robby Cleiren, Nico Sturm en Maaike Neuville) die hun tanden stukbijten op de lange lappen tekst en daarbij hun spel uit het oog verliezen. Het uit de rol of tekst vallen gebeurt wel vaker bij STAN. Doorgaans levert dat leuke momenten op, nu slechts gênante.

2. Een onevenwichtige kwaliteit in tekstmateriaal en een totaal gebrek aan coherentie: Tom Lanoyes stuk voor de pauze - de enige echte toneeltekst - intrigeert nog enigszins.

Na de pauze verliest STAN totaal de teugels met een veelheid aan vormen: Bart Moeyaerts mooie verhaal wordt onzeker gebracht in monoloogvorm door Frank Vercruyssen.

De briefwisseling tussen een auteur en zijn fan, een wat gemakzuchtig spielereitje van Yves Petry en Annelies Verbeke, wordt ingevuld door alle acteurs de twee personages te laten vertolken. Leuk idee, maar niet soepel uitgevoerd. De op hol geslagen gedachten van Saskia de Coster die voor een tekst moeten doorgaan worden dan maar met een Wim Helsenimitatie bedacht door Maaike Neuville. Een bloemlezing uit het oeuvre van de onlangs overleden Patricia De Martelaere fungeert als het silicone tussen alles.

De conclusie? Een gegeven paard kijk je niet in de bek, luidt het spreekwoord. Dat had STAN beter gedaan. Bij de première zat deze voorstelling nog in de repetitiefase. Deze STUKKEN zijn nog te lijmen brokken.

De Morgen, Liv Laveyne, 2 april 2009

Nederlands