Oogsttijd voor STAN: een feest voor de fan
 
'Eigenlijk is alles geleend van Discordia', zegt Damiaan De Schrijver tegen het publiek en hij schampert er achteraan 'Epigonen, we zijn een stelletje epigonen'. Met typerende onhandigheid – 'we zijn ook geen Guy Cassiers, hé'- loopt Frank Vercruyssen naar boven om een snoer voor de projector te halen. Hij zet de miniprojector na wat gestuntel op zijn hoofd vanaf de zaal, terwijl collega Damiaan een bord triplex omhoog houdt dat dienst doet als scherm. 
Veel grappen en grollen en inside jokes voor de trouwe fans. Het is dan ook een echt feest voor de fan van STAN, de nieuwe voorstelling Oogst . Een gevarieerde avond, elke avond anders. Er is een compilatie gemaakt van favoriete scènes, korte stukken en enkele entr'actes die zijn voortgekomen uit het jubileumprogramma van 2009: 20 jaar STAN.

De entr'actes zijn het minst geslaagd: een filmpje over kernproeven en een actueel gedicht/ verhaal over de 'Arabische lente', dat slecht verstaanbaar wordt voorgelezen door oud VRT-journalist en Midden-Oosten-kenner Jef Lambrecht. De goede bedoelingen zijn duidelijk – verwijzen naar de grote boze buitenwereld – maar komen eigenlijk slecht uit de verf.

Hoogtepunten zijn de klassiekers A Woman of No Importance van Oscar Wilde, One for the Road van Harold Pinter en fragmenten uit De Meeuw en de eenakter Het huwelijksaanzoek van 
Anton Tsjechov. Jolente De Keersmaker is ongekend op dreef: weergaloos hoe zij één van de vier vrouwen speelt in het stuk van Wilde, dat overigens sowieso erg grappig en to the point is. In één scène worden meer geestigheden gedebiteerd over (de relatie met) mannen dan in alle afleveringen van ‘Gooische Vrouwen’ bij elkaar. Ook Sara De Roo schmiert en overdrijft geweldig, perfect getimed en uitgevoerd.

Onnavolgbaar hoe de STANacteurs spelen met dubbele bodems. Altijd schemert hun persoonlijkheid door de rol heen en ze maken daar optimaal gebruik van. Ze jongleren met taal, acrobatieken met grimassen en je kunt een choreografie maken, gebaseerd op hun blikken. Ze toveren betekenis. In die zin zijn ze inderdaad erfgenamen (dat klinkt toch een stuk vriendelijker dan epigonen) van Discordia: ze zetten die specifieke manier van spelen voort met een heel eigen invulling en met veel Vlaamse humor.

Frank Vercruyssen laat zien hoe de terreur van de macht een gezicht krijgt, met een ijzingwekkende vertolking van Pinters's One for the Road , dat pas nog te zien was bij ‘The Glasshouse’ in een regie van Kees Roorda .
Hilarische uitsmijter: de totale vertwijfeling waarin de toeschouwer wordt gebracht door de misverstanden tussen een man die een huwelijksaanzoek (Damiaan De Schrijver) komt doen en de betreffende kandidate en haar vader. Het loopt totaal uit de hand en de aanvankelijk zo schuchter schijnende personages staan elkaar binnen de kortste keren naar het leven. Komediespel op hoog niveau.

www.cultureelpersbureau.nl, Margriet Prinssen, 28 april 2011

Nederlands