Decemberhonger
tg STAN en NTGent

Oscar van den Boogaard schreef met Decemberhonger een soort vervolg op Lucia Smelt . Zijn stelling is: een derde persoon maakt het eigen liefdesleven spannend, en kan het zelfs verfrissen.

Tien jaar geleden maakte dezelfde ploeg Lucia Smelt , een stuk over amoureuze perikelen in het huwelijk. Nu zijn we tien jaar verder, en constateren we dat het koppel nog altijd samen is. Om dat waar te maken hebben ze als stelling dat de partners elkaar de volledige vrijheid moeten gunnen en dat ze tegenover elkaar eerlijk blijven. De tekst van Van den Boogaard draait rond deze utopische gedachte, want welke spanningen er ook zijn, toch blijft het koppel samen en blijft de toon opgeruimd. Er is wel een derde persoon bijgekomen: een jong meisje. Een actrice die les heeft gehad van zowel de vrouw als de man, luidt het. Dat levert conflicten én tederheid op. Op zeker ogenblik liggen ze met zijn drieën in elkaars armen. Op andere momenten gaat het moeilijker. Maar toch blijft het stuk bij zijn stelling : een derde persoon maakt het eigen liefdesleven spannend, en kan het zelfs verfrissen.

Goed gekruide dialogen
Omdat de tekst scherp is, vol geestige opmerkingen zit, en regelmatig op een quasi speelse manier met gevatte oneliners op de proppen komt, is het resultaat geen zoeterige 'feel good' toestand. Er is voldoende peper en zout in de dialogen. Daarbij zijn de teksten erg op het lijf van de acteurs geschreven. Er zijn plezierige opmerkingen over toneelspelen, over de acteursopleiding zelfs beschouwingen over acteren en lesgeven (met het spook van Dora van der Groen op de achtergrond – de drie spelers hebben van haar les gekregen).
Een enkele keer draait een scène rond een tekst die zo uit één van de columns van Van den Boogaard is gestapt. Dat alles levert een meeslepende cocktail op, met wat pijn, wat roekeloosheid en soms wat levenswijsheid. De tekst is soms ‘autobiografisch’ (omdat we sommige anekdotes kennen uit interviews van zowel de schrijver als de acteurs), of soms schijnbaar uit hun leven gegrepen. Dat is ook een leuk spel tussen waarheid en verzinsel.

Dynamisch acteerwerk
De interactie tussen Van Watermeulen en De Roo is een plezier om naar te kijken. Van Watermeulen vindt hier een noodzakelijke natuurlijkheid terug, wat hem zo innemend maakt. Tegenover hem staat een vinnige Sara De Roo, al even dynamisch, ad rem en toch gevoelig en kwetsbaar. De derde persoon wordt vertolkt door Maya Sannen, Dit is zo goed als haar debuut op professionele planken. Maar dat laat ze niet aan haar hart komen: ze acteert met een bewonderenswaardige rust, toont zich een uitstekende tegenspeelster en wordt zo de onmisbare schakel in deze gave productie.
In de eerste aflevering, Lucia Smelt , hadden de B-architecten een heel mooi tapijt afgeleverd waarop het plan van een appartement stond. Nu hebben ze op die idee doorgewerkt, maar het tapijt is verdwenen. Nu zijn het witte decorstukken waarop in het zwart de objecten uit een huis zijn getekend. Een ijskast, een toilet of een douche: dat levert op deze manier geen probleem op. De acteurs gaan met de stukken aan de haal , zodat ze een eerste indruk van erg gestileerd realisme heel vlug achter zich laten. Als grote kinderen sjouwen de spelers met de stukken over het toneel zodat die steeds in andere constellaties terechtkomen. Zo krijg je een door en door theatrale voorstelling, die toch iets wil zeggen over menselijke verhoudingen.
Van op twee tribunes kijken de toeschouwers gespannen, en voor de meesten met veel plezier toe. Zowaar een moderne komedie, lichtvoetig en toch soms wrang genoeg om iedereen aan het denken te zetten. Iets wat je bij een utopie toch altijd moet doen.

Cobra.be, Johan Thielemans, 8 februari 2011

Nederlands